ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ (ΠΚ 306)

Το έγκλημα της έκθεσεως περιγράφεται στο ΠΚ 306, όπου ορίζονται τα εξής:

1. Όποιος εκθέτει άλλον και έτσι τον καθιστά αβοήθητο, καθώς και όποιος αφήνει αβοήθητο πρόσωπο που το έχει στην προστασία του ή που έχει υποχρέωση να το διατρέφει και να το περιθάλπει ή να το μεταφέρει, ή ένα πρόσωπο που ο ίδιος υπαίτια τραυμάτισε, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.

2. Αν η πράξη προκάλεσε στον παθόντα: α) βαριά σωματική βλάβη, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών, β) θάνατο, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι το έγκλημα της έκθεσης είναι συγκεκριμένης διακινδύνευσης και τελείται με δύο τρόπους:

α) με την έκθεση άλλου, έτσι ώστε να καταστεί τούτος αβοήθητος (έκθεση σε στενή έννοια),

και β) με την άφεση αβοήθητου του προσώπου που βρίσκεται υπό την προστασία κ.λ.π. του δράστη.


Ως “συγκεκριμένη διακινδύνευση”, νοείται ότι ο κίνδυνος πρέπει να είναι υπαρκτός και συγκεκριμένος και πρέπει να υφίσταται κατά τον χρόνο τέλεσης της πράξης.

Ειδικότερα, ο πρώτος τρόπος του εγκλήματος της έκθεσης, υπό στενή έννοια, υπάρχει, όταν με μία θετική ενέργεια (ή παράλειψη) του δράστη το θύμα μεταφέρεται από μία σχετικά ασφαλή θέση σε μία ανασφαλή και έτσι εκτίθεται σε κίνδυνο η ζωή ή η υγεία του. Η αβοήθητη θέση, στην οποία περιάγεται το θύμα, συνίσταται στη δημιουργία όρων, με τους οποίους αρχίζει μια αυτοδύναμη διαδικασία που θα οδηγήσει σε βλάβη του εννόμου αγαθού της ζωής, αν δεν ανακοπεί με οποιονδήποτε τρόπο.

Επομένως, για την στοιχειοθέτηση της αξιόποινης πράξης της έκθεσης είναι αδιάφορο εάν το θύμα τελικά διασωθεί με την παρέμβαση τρίτων ή από τύχη.

Για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της έκθεσης απαιτείται να έχει ο δράστης δόλο, έστω και ενδεχόμενο, να γνωρίζει δηλ. ότι ο παθών βρίσκεται σε κίνδυνο της ζωής ή της υγείας του και να το αποδέχεται.

 Αποδοχή του εγκληματικού αποτελέσματος, σημαίνει ότι ο δράστης “κατά την κρίσιμη χρονική στιγμή της πράξης ή της παράλειψής του δεν απώθησε από τη συνείδησή του την παράσταση του εκ των ενεργειών αυτών προβλεφθέντος, ως δυνατόν να επέλθει, εγκληματικού αποτελέσματος και εντεύθεν το επιδοκίμασε“[ΑΠ 65/2007, ΑΠ 1926/2004].


Το έγκληματα της εκθέσεως διαπράτεται και εκ παραλείψεως (ΠΚ 15), σε περίπτωση που ο δράστης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να αποτρέψει το αποτέλεσμα.


  • Θανατηφόρα έκθεση και έκθεση που είχε ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη (ά. 306 παρ. 2 ΠΚ)

Εδώ απαιτείται, εκτός από τον δόλο, έστω και ενδεχόμενο, για το βασικό έγκλημα της έκθεσης και αμέλεια του δράστη για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου ή της βαριάς σωματικής βλάβης (ΠΚ 29), καθώς και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ του βασικού εγκλήματος και του βαρύτερου αποτελέσματος (βαριάς σωματικής βλάβης ή του θανάτου), ως άμεση συνέπεια της επικίνδυνης συμπεριφοράς που έθεσε ο δράστης με το βασικό έγκλημα της έκθεσης.


Πηγές: AΠ 263/2020, ΑΠ 649/2017, 1222/2010



Η Μαριάντζελα Φραγγή είναι δικηγόρος και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Χαλκίδας

LLM Εμπορικού και Εταιρικού Δικαίου

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επικοινωνήσετε στο τηλ. 2221181308

e-mail: mariafr.lawoffice@gmail.com

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι 131616223_3586906204724989_4341998669420592615_o-1024x558.jpg

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *