ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ: Ένα “Αφανές” Έγκλημα με Εμφανείς Επιπτώσεις , της Βάσιας Σταμάτη-Ψυχολόγου

Στις σύγχρονες κοινωνίες, η παιδεραστία μαζί με τον βιασμό είναι η πλέον καταδικαστέα μορφή σεξουαλικής κακοποίησης. Ο όρος παιδεραστία συμφωνεί με τον όρο “παιδοβιασμός” ή σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και περιλαμβάνουν την εκτέλεση μιας σεξουαλικής πράξης, ενώ η παιδοφιλία περιλαμβάνει μόνον τη σεξουαλική φαντασίωση και την έλξη προς τα παιδιά.
Κατά τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών εμφανίζεται συχνότερα στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις όπου τα θύματα είναι ανήλικα κορίτσια, ενώ στις κατώτερες τα αγόρια. Δεδομένα που αναδεικνύουν πως σε ποσοστό 10% για τους άνδρες, και 15% για τις γυναίκες έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση κατά την παιδική τους ηλικία, σε συνάρτηση με τον επίκαιρο καταιγισμό μαρτυριών και καταγγελιών σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, κρούουν τον κώδωνα κινδύνου.

Cocoa farmers' fear of being reported makes child labor issue worse

Τα θέματα που θα εξεταστούν στο παρόν άρθρο στοχεύουν τόσο στην επαγρύπνηση των αναγνωστών, την ενημέρωσή τους, την παροχή συμβουλευτικής αλλά και την μελλοντική εγκαθίδρυση μίας κοινής γνώμης, ικανής να ακούει, να κατανοεί, να δρα για τα παιδιά της. Έτσι, μελλοντικός στόχος είναι η κοινή γνώμη και πολύ περισσότερο η κοινωνία, αποτελούμενη από ενεργούς πολίτες, να αποτελεί θεμέλιο λίθο σε ένα οικοδόμημα ή ακόμα και το ίδιο το οικοδόμημα, ιδανικά φτιαγμένο για να φιλοξενεί, να αφουγκράζεται, να υποστηρίζει και να αγκαλιάζει κάθε παιδί.
Πρωτίστως, θα αναφερθούμε σε δεδομένα που διαμορφώνουν το συνηθέστερο προφίλ των παιδεραστών/ δραστών, αλλά και τους τρόπους προσέγγισης των θυμάτων τους. Στη συνέχεια, θα γίνει λόγος για τις ψυχικές επιπτώσεις της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών. Ενώ τέλος, θα παρασχεθούν ορισμένες συμβουλές προς τους γονείς και το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο του παιδιού- θύματος, με στόχο όχι μόνο την πρόληψη και την κατάλληλη αντιμετώπιση τέτοιων γεγονότων στον κορμό της ευρύτερης πολιτείας αλλά και την καταστολή των δραστών.

Ποιο είναι το προφίλ του συνηθέστερου δράστη;

• Πληθώρα ερευνών αποδεικνύει πως οι άνδρες αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των δραστών (90%), συνήθως μοναχικών ατόμων άνω των 30 ετών, με περιορισμένη ή καθόλου ερωτική ζωή.
Συχνά αποτελούν αξιοσέβαστα και γνωστά μέλη της τοπικής κοινωνίας, ενώ στην πλειονότητα των περιπτώσεων (70-90%),οι δράστες πρόκειται για άτομα γνωστά στο παιδί και σε ποσοστό 33-50% πρόκειται για μέλη της ίδιας της οικογένειας.
• Ο παιδεραστής συχνά παρουσιάζει έλλειψη ενσυναίσθησης προς τα θύματά του, δείχνει κάποια ενσυναίσθηση ως προς τα θύματα άλλων δραστών, ενώ φυσιολογική απέναντι στα υπόλοιπα παιδιά.
Αυτό έγκειται στο γεγονός πως ο δράστης συνήθως έχει δημιουργήσει παθολογικές και διαταραγμένες απόψεις για τα παιδιά-θύματα, όπως π.χ. ότι τα παιδιά αρέσκονται σε σεξουαλικές σχέσεις με μεγάλους ή ότι οι εμπειρίες με μεγάλους τα ψυχαγωγούν και τα ωφελούν ή ακόμα και ότι παρέχουν στα παιδιά μία όμορφη και μη ψυχοτραυματική εμπειρία. Δεδομένα πολλών ερευνών καταδεικνύουν την ύπαρξη ψυχοπαθολογίας του δράστη με πιο συχνές τις διαταραχές προσωπικότητας.

Πώς προσεγγίζονται τα θύματα ;
• Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι δράστες έχουν άμεση πρόσβαση σε χώρους που σχετίζονται με τα παιδιά, είτε εργάζονται σε αυτούς (π.χ. δάσκαλοι, γυμναστές και προπονητές, ιερείς κλπ.), είτε είναι συγγενικά πρόσωπα ή στενοί φίλοι της οικογένειας του θύματος. Γενικότερα, αποτελούν «πρόσωπα εμπιστοσύνης», οικεία προς τα παιδιά και τις οικογένειές τους (π.χ. γείτονες).
• Eίναι συχνά άτομα με κοινωνικό κύρος που κανείς δεν μπορεί εύκολα να τους διακρίνει, εμφανιζόμενοι τις περισσότερες φορές ιδιαίτερα πρόθυμοι να προσφέρουν φροντίδα στο παιδί, π.χ. πηγαίνοντας το στην παιδική χαρά, να το βοηθούν στο διάβασμα, στην εκμάθηση δραστηριοτήτων, κλπ. Εκμεταλλευόμενοι την επαγγελματική/κοινωνική τους θέση ή με το προσωπείο του «καλοθελητή» μπορούν πιο εύκολα να κερδίσουν πρωτίστως την εμπιστοσύνη της οικογένειας του θύματος και αργότερα του ίδιου του παιδιού.


• Επιπλέον, ο δράστης προκειμένου να προσεγγίσει και να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του παιδιού, προσπαθεί να εμφανίσει ότι έχει κοινά ενδιαφέροντα με το ανήλικο (π.χ. παρόμοια παιχνίδια, γνωρίζει για ταινίες-κινούμενα σχέδια κ.ά.). Εμφανίζοντας τέτοιου είδους «σημεία ταύτισης», προσπαθεί να εξαλείψει οποιαδήποτε μορφή δυσπιστίας του παιδιού προς το πρόσωπο του.
• O δράστης με μεθοδική προσέγγιση προς το ανήλικο θύμα, αφού καταφέρει να εγκαθιδρύσει μία σχέση εμπιστοσύνης, προσπαθεί να εξασφαλίσει την σιωπή του παιδιού με διάφορους τρόπους, π.χ. λέγοντας του πως όσα γίνονται ή θα γίνουν, αποτελούν ένα δικό τους «μυστικό» ή μέρος κάποιου «παιχνιδιού» μεταξύ εκείνου και του παιδιού ή ακόμα και απειλώντας ή εκβιάζοντάς το, δίνοντας έτσι την εντύπωση πως η ενοχή ανήκει στο ίδιο το παιδί και όχι στον δράστη.

Βάσια Δ. Σταμάτη, Ψυχολόγος

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι image.png


Η Βάσια Δ. Σταμάτη είναι Ψυχολόγος με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, απόφοιτη του τμήματος Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως Ψυχολόγος παιδιού και εφήβου σε Πρότυπο Κέντρο Ειδικών Θεραπειών στον Πειραιά και έχει εξέχουσα εθελοντική δράση με διακρίσεις τόσο σε προγράμματα Αγωγής Υγείας και Υλοποίηση Projects με στόχο την καταπολέμηση ρητορικής μίσους ενάντια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, αλλά και την Κοινωνικοποίηση και Κοινωνική Ένταξη ατόμων με αναπηρία. Τον τελευταίο χρόνο είναι εθελόντρια στο Χαμόγελο του παιδιού και ,όπως αναφέρει και η ίδια, στόχος της, μέσω της επαγγελματικής της ιδιότητας, του πάθους και του σεβασμού προς την ανθρώπινη αξία, είναι να δρα για μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και τις αξίες του.

Linkedin: Vasia D. Stamati
FB: Bάσια Σταμάτη
Instagram: @psy4u.gr
e-mail: stamati.vasia@yahoo.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *